Ψυχή & Σάρκα

Το γεγονός ότι μια κινηματογραφική ταινία μπορεί ακόμη, να προκαλεί συζητήσεις και έντονες αντιπαραθέσεις, να ξυπνάει πολιτικά πάθη, με αναγκάζει να μπω στο παιγνίδι και να πάρω θέση.

Το φαινόμενο "Ψυχή βαθιά" ίσως αποτελέσει την κορυφή ενός παγόβουνου που ταξιδεύει χρόνια τώρα στο πέλαγος της "εθνικής συμφιλίωσης". Ο νέος αστικός μύθος της αντικειμενικότητας έχει καταλάβει στην καθημερινή ζωή τόσο χώρο, όσο χρειάζεται για να εξαφανίσει το υποκείμενο. Οι άνθρωποι αναζητούν την "αντικειμενική αλήθεια" με ζήλο που τρομάζει.

Παραθέτω τους συνδέσμους από το αφιέρωμα στην ΑΥΓΗ.

Ελληνικός Εμφύλιος στην οθόνη: το ανθρώπινο και το απάνθρωπο

Ένας πόλεμος χωρίς νόημα;

Δεν τον παίρνετε τον Γράμμο, ρε!

Αντιδράσεις αντιστασιακών για τον τίτλο της ταινίας του Π. Βούλγαρη

Να προσθέσω και την άποψη του ΚΟΜΜΑΤΟΣ (Ένα είναι το Κόμμα), δια χειρός Ελένης Μηλιαρονικολάκη "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ" Τρίτη 20 Οχτώβρη 2009

«Ψυχή βαθιά» στον «πόλεμο» που συνεχίζεται...

Εσχάτως ανακαλύψαμε ότι σε έναν εμφύλιο πόλεμο Έλληνες σκότωναν Έλληνες. Ο πόλεμος και δη ο εμφύλιος είναι κακό πράμα, λες και κάποτε ήταν καλό.

Όλοι μαζί πλέον θα καταδικάσουμε εν χορό τον παραλογισμό του εμφυλίου, για να προχωρήσουμε όλοι μαζί πλέον στην Ελλάδα του μέλλοντος.

Η νέα «Ελένη» Του ΤΑΣΟΥ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

Ολοι δικοί μας είμαστε; Του ΝΙΝΟΥ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗ

Η "εθνική συμφιλίωση" είναι το LifeStyle του βολεμένου.

Μαζί σου ΠΑΝΤΕΛΗ ΒΟΥΛΓΑΡΗ για μια Ελλάδα ΝΕΑ.

Στην νέα μας ΕΛΛΑΔΑ, οι νικητές του εμφυλίου μπορούν να επικαλούνται το "κομουνιστικό παράδειγμα" για να υπερηφανεύονται που έσωσαν την χώρα από τον κομουνιστικό κίνδυνο. Μπορούν επίσης να κάνουν ότι γουστάρουν, γιατί απλά είναι οι νικητές.

Οι ηττημένοι αρκέστηκαν στον ρόλο του θύματος. Υπηρετούν μάλιστα μέχρι σήμερα με τρόπο υποδειγματικό το ρόλο τους. Ένας από τους δημιουργούς που εικονογράφησε με τρόπο υποδειγματικό αυτόν ακριβώς το ρόλο είναι ο κινηματογραφιστής ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΒΟΥΛΓΑΡΗΣ.

Στα "Πέτρινα Χρόνια" οι μορφές της εξορίας συμπυκνώνονται στα δύο πρόσωπα ενός ζεύγους που πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του χωρισμένο, ακριβώς γιατί ως συνεπείς αγωνιστές δεν υπόγραψαν, δεν υπέστειλαν το κόκκινο λάβαρο.

Από την στιγμή της θέασις της εν λόγω κινηματογραφικής ταινίας, προσδιόρισα μάλλον αναπόδραστα την στάση μου απέναντι στο δημιουργό ΠΑΝΤΕΛΗ ΒΟΥΛΓΑΡΗ. Δεν θα μπω στην διαδικασία κοινοποίησης της κριτικής μου αποτίμησης για το έργο του δημιουργού. Ο ένας και βασικός λόγος είναι ότι βάση της κοινής δεοντολογίας ως συνάδελφος δεν μου επιτρέπεται να κάνω κριτική. Τολμώ να αποκαλώ τον ΠΑΝΤΕΛΗ ΒΟΥΛΓΑΡΗ συνάδελφο, αφού διαθέτω τα τυπικά προσόντα - Πτυχία Σκηνοθέτη & Οπερατέρ. Παρόλο λοιπόν που δεν έχω ανάλογου βεληνεκούς έργο να αντιπαραθέσω, δυστυχώς για τον ΠΑΝΤΕΛΗ ΒΟΥΛΓΑΡΗ είμαστε συνάδελφοι.

Δηλώνω ευθαρσώς ότι δεν θα πάω σε κάποια κινηματογραφική αίθουσα για να παρακολουθήσω την ταινία «Ψυχή βαθιά». Εκτιμώ επίσης ότι δεν θα εν δώσω στον πειρασμό να την ενοικιάσω από κάποιο video-club, όταν ο καιρός την οδηγήσει στα ράφια του. Το χειρότερο που μπορεί να μου συμβεί, είναι να αποκαλυφθεί στην οθόνη της TV μου ως "Ψυχή βαθιά" μια κρύα και βροχερή νύχτα ενός τέτοιου χειμώνα. Τότε ίσως ο ψυχαναγκασμός του παθητικού τηλεθεατή με αναγκάσει στην θέαση της εν λόγω ταινίας.

Όταν επιλέγω, για παράδειγμα με το ανάλογο είδος κινηματογράφου, προτιμώ δημιουργούς όπως ο Κεν Λόουτς και τις ταινίες του: "Γη και ελευθερία" και "Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι".

Η θέαση μιας ταινίας δεν αποτελεί πολιτική πράξη. Τα υποκείμενα όμως μπορούν να είναι πολιτικά όντα ή να είναι μονίμως θεατές.

Για την σχέση της τέχνης με την πολιτική, θα επανέλθω.

Προς το παρών παραθέτω την ανάρτηση του φίλτατου Ίκαρου "Αριστερές Αγκυλώσεις" και κλείνω με αποσπάσματα από την εν λόγω ανάρτηση.

http://belleviefacile.blogspot.com/2009/11/blog-post_03.html

"Έκανα και πάλι την απρέπειά μου: διακήρυξα, με ύφος εξόχως σοβαρό, ότι ο ελληνικός κινηματογράφος θα πάει μπροστά εάν βρεθεί να λάμψει στο σελιλόιντ του μια Αγέρωχη Κομψή Rat Pack. Θυμίζω ότι Rat Pack ήταν η πολυτάλαντη παλιοπαρέα των τζαζ (και τζαζεμένων) μουσικών και ηθοποιών που συγκεντρώνονταν γύρω από τον Μεγάλο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ. Ανάμεσά τους οι Φρανκ Σινάτρα, Ντιν Μάρτιν, Σάμι Ντέιβις Τζούνιορ, και Πίτερ Λόφορντ. Και κυρίες, όπως η Λορίν Μπακόλ, η Σίρλεϊ Μακλέιν, η Μέριλιν Μονρόε, η Άντζι Ντίκινσον." . . . . "Γίναμε, κάποτε, αριστεροί, ορισμένοι έμειναν κιόλας, όταν γνωρίσαμε ευγενείς ιδέες μέσω ευγενών ανθρώπων. Ιδέες που οδηγούσαν στη υπέρβαση ενός στενού, στενεμένου εγώ, απλώνονταν στον Άλλον, είχαν να κάνουν με την αλληλεγγύη, με το μοίρασμα του ψωμιού και του κρασιού, με την . . . ."

Ή όπως μίλησαν κάποτε σε μια Δημοκρατική Πόλη.

… τό μέν ευδαίμον τό ελεύθερον, τό δ` ελεύθερον τό εύψυχον κρίναντες, μή περιοράσθε τούς πολεμικούς κινδύνους …

Έρρωσθε κι ευδαιμονείτε

Τα δένδρα δεν ψηφίζουν.

Κάποτε η επάρατος εκλέγονταν γιατί ψήφιζαν και τα δέντρα. Σήμερα εκλέγεται επειδή τα δέντρα δεν ψηφίζουν και η φύση δεν αποφασίζει. Αντιθέτως ψηφίζουν: Τα εξοχικά, τα λαμόγια, οι απατεώνες, οι εργολάβοι, οι καταπατητές, οι διορισμένοι, οι γλείφτες, οι βολεμένοι και οι πάσης φύσεως υπήκοοι. Ο κατάλογος θα μπορούσε να είναι πιο μεγάλος αλλά δεν έχει νόημα να αναφερθώ σε όλες τις κατηγορίες της ματαιοδοξίας και της ηλιθιότητας.

Ας σταματήσουν να προβάλουν διαρκώς την πνευματική τους φτώχεια οι κάθε λογής σχολιαστές που διατυπώνουν εκφράσεις όπως: Θεομηνία, Τραγωδία, η φύση εκδικείται, και να επικαλούνται την τύχη ή την ατυχία. Ο θεός δεν εκφράζει την οργή του ακόμη και αν είναι ο εκδικητικός Γιαβχέ. Η φύση ακολουθεί τον φυσικό δρόμο, δεν εκδικείται Για παράδειγμα το ποτάμι θα επιλέξει να κατέβει από ίδιο αγωγό που κατέβαινε και πριν και δεν λαμβάνει υπόψιν τον ηλίθιο που έκτισε εκεί.

Ο υπήκοος θα εκφραστεί σε λίγο καιρό, στην εκλογική διαδικασία όποτε αυτή πραγματοποιηθεί. Θα υπογράψει για μια ακόμη φορά δήλωση μετάνοιας και θα βεβαιώσει τις κάθε λογής εξουσίες ότι δεν θα γίνει ποτέ πολίτης.

Υ.Σ. Έσπασα την θεραπευτική μου αφωνία, για λόγους εκτάκτου ανάγκης.

Η εξομολόγηση ενός ασήμαντου ανθρώπου

Η εξομολόγηση [1] ενός ασήμαντου ανθρώπου
[De Profundis] [2]

Γεννήθηκα Σαββατόβραδο σε μια επαρχιακή πόλη πριν 43 χρόνια, ευτυχώς σε νοσοκομείο αφού η μητέρα μου είχε την πρόνοια να πάει στην πρωτεύουσα του νομού για να έχει καλύτερες ιατρικές υπηρεσίες. Οι επαρχιακές περιπέτειες μου έληξαν λίγο πριν φτάσω στην ηλικία του νηπιαγωγείου όπου και η κατηφόρα με έφερε στην Πρωτεύουσα. Σε αδρές γραμμές, εκτός απ΄την αστυφιλία της εποχής, η βασική αιτία για τον εξοστρακισμό μου από τον γενέθλιο τόπο, υπήρξε ένας αυταρχικός και ηλίθιος πατέρας, και η απέραντη καθυστέρηση της ελληνικής επαρχίας στην δεκαετία του εξήντα. Η μητέρα μου φύση ανεξάρτητη, ρίχτηκε στην περιπέτεια της ζωής στην μητρόπολη, μην έχοντας συνειδητοποιήσει αρχικά το μέγεθος και τις πιθανές συνέπειες του εγχειρήματος. Να σημειώσω δε, ότι άφησε πίσω της μια διόλου ευκαταφρόνητη περιουσία, που απ έρεε από την οικονομική θέση, πρωτίστως του πατρικού οίκου και δευτερευόντως της μητρικής προικοδοσίας. Ως γόνος εκ πεσούσης αριστοκρατικής οικογενείας της επαρχίας, βίωσα την ενηλικίωση μου μέσα στον λαϊκό περίγυρο των αθηναϊκών συνοικιών του ιστορικού κέντρου. Το ότι ήμουν παιδί χωρισμένης οικογένειας, για τον κοινωνικό περίγυρο της εποχής ισοδυναμούσε με ότι το παιδί αγνώστου πατρός θεωρούνταν μερικά χρόνια αργότερα. Η παιδική μου ηλικία εν ολίγοις, διακρίθηκε από τον άοκνο αγώνα μου για ένταξη και αυτοπροσδιορισμό σε ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες και σε ένα εχθρικό περιβάλον.

Όσα κατά κάποιο τρόπο μου στέρησε η ζωή των παιδικών μου χρόνων, τόσα και περισσότερα μου χάρισε η ζωή της πρώτης άλλα και της ύστερης νεότητας. Ως "παιδί του '80", άρχισα να νιώθω το φρέσκο αέρα της εποχής που έρχονταν, στις δυο τελευταίες τάξεις του Λυκείου. Τις πρώτες σελίδες του νοσταλγικού ημερολογίου καταλαμβάνουν με έντονα γράμματα οι περιπέτειες της τρελό-παρέας της 3ης. Αυτός ο αέρας "της αλλαγής", σε συνδυασμό με την απόδοση των κόπων που κατεβλήθησαν τα προηγούμενα χρόνια για κοινωνική ένταξη, άνοιξε διάπλατα τις πόρτες μια δεκαετίας που για την προσωπική μου ιστορία, και όχι μόνο, αποτελεί μνημείο ελευθερίας. Ο έρωτας, η φιλία και το δημιουργικό παιχνίδι σηματοδοτούν την εποχή. Το παιγνιώδες κλίμα συμπαρασύρει και την πολιτική. Η ενασχόληση μου με αυτή, αποτελεί μια προσαρμογή στο Lifestyle της εποχής και δίοδο κοινωνικής ένταξης. Κατά το λαϊκότερον, άμα δεν άρθρωνες δύο δράμια πολιτικό λόγο, δεν έβγαζες γκόμενα [3]. Αν και ανήκω σε μια ηχηρή μειοψηφία που κόπιασε πολύ μελετώντας και ασκούμενος στις τέχνες, του πολέμου, της πολιτικής και της ποίησης, σας διαβεβαιώ πώς τα βασικά κίνητρα της πολιτικής ένταξης ήταν για τους περισσότερους αυτά που προανέφερα.

Η δυσκολία του να βγάλεις γκόμενα επηρέασε καταλυτικά αρκετούς της γενιάς μου με αποτέλεσμα το γκομενιλίκι να καταλαμβάνουν ένα αξιομνημόνευτο κομμάτι από τη θεματολογία της παρέας. Η εν λόγω θεματική αναπαράγεται κατά κόρον στις βιντεοταινίες. Η ελληνική πρωτοτυπία στην αξιοποίησης της τεχνολογικής επανάστασης του VHS, που έκτοτε αποκαλείτε video, αποδεικνύει το αδάμαστο της ελληνικής ψυχής και το ανυπέρβλητο ελληνικό δαιμόνιο. Σε μια επανάληψη της ιστορίας ως φάρσας, οι βιντεοταινίες θα παίξουν ακριβώς τον ίδιο ρόλο με αυτό του "καλού" ελληνικού κινηματογράφου του '60, για να μας θυμίζουν ότι η Ιστορία μας διδάσκει ότι δεν διδασκόμαστε τίποτα από αυτή, ειδικά όταν η πρόοδος δεν είναι η κύρια μεριμνά μας.

Ενδιαφέρουσες ιστορίες της εποχής θα βρείτε στο ΕΝΟΧΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ.

Ο μικροαστός ποτέ δεν πεθαίνει,

δεν τον σκιάζει φοβέρα καμιά.
Μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει
και ξανά προς την δόξα τραβά.
[ Σε ποίηση του αντεθνικού μας ποιητή ]

Εμάς λοιπόν της μεταπολίτευσης την "χαμένη γενιά", όπως λαλεί ο τροβαδούρος, μας στοιχειώνει τα πεπρωμένα η ακριβώς προηγούμενη γενιά, η "ηρωική γενιά του πολυτεχνείου". Τα κύρια πλεονεκτήματα τους έναντι ημών, είναι ότι κουβαλάνε επαναστατικές περγαμηνές και παρέμειναν επί μακρόν ασφαλής υπό την αχλή του μύθου. Σε μια ύστατη επαναστατική πράξη, αρκετοί εξ αυτών ρίχνουν τα ταξικά κάστρα. Οι γάμοι αριστερών διανοουμένων και καλλιτεχνών με ευκατάστατες και καλλιεργημένες νύφες είναι το ένα μέρος του σχεδίου. Ο μύθος του αριστερού διανοούμενου πουλάει τρελά, και κάθε αξιοπρεπές αστικό σπίτι φροντίζει να προλάβει να αγοράσει το καλύτερο. Το σχέδιο ολοκληρώνεται με την κατάληψη των πολιτικών κομμάτων και των mass media. Η εξαργύρωση αυτών ακριβώς των πλεονεκτημάτων φτάνει μέχρι τις μέρες μας. Ο Γιωργάκης έχει μαζέψει κάτι τελειωμένους ΚΝιτες. Είχε προηγηθεί ο Σιμήτης με τους Μαοϊκούς. Από τα υπόλοιπα του αριστερισμού όλο και κάτι έμεινε για να ψαρέψει η ΝΔούλα. Η ορθοδοξία του ΚΚΕ καλά κρατεί, και για όσο θα έχει έσοδα το μαγαζί. Την περίθαλψη των δυνάμεων της αριστεράς, της προόδου και των κινημάτων έχει αναλάβει εργολαβικά ο ΣΥΡΙΖΑ. Στους media-ρχες έχω αναφερθεί και σε προηγούμενη αρθρογραφία μου, οπότε το θέμα έχει εξαντληθεί.
Το ότι εστιάζω την αφήγησή μου στα της αριστεράς, δεν έγκειται μόνο στο γεγονός ότι αποτελεί το χώρο δράσης της προσωπικής μου ιστορίας, αλλά κυρίως στο ότι ο χώρος αυτός ακόμη και με τις κεντρώες εκτροπές του, τέθηκε στο επίκεντρο της εν λόγω εποχής. Μέχρι πριν από λίγο καιρό, το να δηλώνεις δεξιός απαιτούσε να διαθέτεις δυσθεώρητη αφέλεια ή απροσμέτρητο θάρρος. Τα παιδιά της δεξιάς, με τα πανεπιστήμια της αλλοδαπής και τις αστραφτερές καταβολές, μόλις πρόσφατα απέκτησαν ένα στοιχειώδες κύρος και κατάφεραν να καταστούν φερέγγυοι υπηρέτες των εξουσιών. Ευτυχώς η βασιλεία τους δεν κράτησε πολύ. Τα Golden Boy μας τελειώσαν, και αυτό από μόνο του είναι η πιο θετική πλευρά της κρίσης. Η έτερη παράμετρος από τα θετικά της κρίσης, είναι προφανής.

Ο κύκλος της μεταπολίτευσης έκλεισε οριστικά και αμετάκλητα.

Το παιγνίδι έχει ανοίξει.

Οι ανάγκες τις εξουσίας να παράγει αενάως μύθους είναι σύμφυτες με τον ρόλο της. Κατά την διάρκεια μια βασιλείας, λίγο ως πολύ τα εργαλεία, τα πρόσωπα και οι στρατηγικές είναι κοινώς γνωστά. Το μόνο που μένει στους κρατούντες ή στους υπαλλήλους τους είναι μια προσεκτική αξιολόγηση του ανθρώπινου δυναμικού. Στο τέλος όμως ενός βασιλείου, τα γεγονότα αποκτούν δραματική έκφραση. Ασφαλώς δεν μπορείς, με τη χρεοκοπημένη ύλη της καταρρέουσας εποχής και τους κουρασμένους της υπαλλήλους, να φτιάξεις νέο βασίλειο.

Ο τύραννος και ο σύμβουλός του πρεσβεύουν διαφορετικές απόψεις σε πολλά, και γενικά εκπροσωπούν διαφορετικές στάσεις ζωής, ένα όμως δέχονται εμφατικά από κοινού: η φιλοδοξία ξεχωρίζει τον άνθρωπο γενικά από τα ζώα και τον ανώτερο άνθρωπο ειδικά από τους υπολοίπους. Η δυσφορία και η δυστυχία του τυράννου προέρχεται κατά μέγα μέρος από το γεγονός ότι δεν είναι σε θέση να γνωρίζει αν του αποδίδεται από τους άλλους γνήσια αναγνώριση κι αβίαστος έπαινος· οι κολακείες δεν μπορούν δα να ικανοποιήσουν την αληθινή φιλοδοξία.
[Ιέρων ή τυραννικός, VII,1-6]
Ξενοφών

Φτάσαμε λοιπόν στο ζουμί της ιστορίας. Εδώ ακριβώς θα απαντήσω στο ερώτημα:

Τι θέλει η αλεπού στο παζάρι;

Προσφέρω τις υπηρεσίες μου στον βασιλιά.

Το τι στο διάολο υπηρεσίες είναι αυτές έχει γίνει εν ολίγοις κατανοητό από τα προαναφερόμενα. Το ελπίζω τουλάχιστον. Φυσικά αναλυτικό βιογραφικό θα επισυναφθεί κατά την διάρκεια της προσωπικής συνέντευξης. Η εκ του σύνεγγυς επικοινωνία θα δώσει την ευκαιρία στους συνομιλητές να ξεδιπλώσουν τις αρετές τους. Ελπίζω επίσης, να μην υπάρχει κάποιος, έστω και ένας, από την Elite, που να θεώρησε ότι απευθύνομαι σε Κωστάκηδες, Γιωργάκηδες, Λάκηδες, Μάκηδες και τους λοιπούς από την συνομοταξία των γελωτοποιών του βασιλιά. Η παραγωγή χειροκροτητών, συνειδητοποιημένων και ευαίσθητων υπηκόων, καλύπτει από το χρόνο της ημερήσιας δραστηριότητας μου αυτόν τον ελάχιστο που απαιτεί η πρωινή μου γυμναστική, λίγο πριν βγω στην Αρένα. Επειδή λοιπόν τους δασκάλους μου τους διάλεξα εγώ, και δεν με διάλεξαν εκείνοι, δεν θα ήταν καθόλου τιμητικό για τον Θουκυδίδη ή τον Machiavelli ο μαθητής τους να σπαταλιέται σε μάχες κατάληψης του κουραδόκαστρου. Τους πιο σύγχρονους δασκάλους μου τους διάλεξα επίσης, μετέχοντας στην νυχτερινή επαναστατική δραστηριότητα των Bars όπου οι παράγοντες της διανόησης αριστερής και μη ανέπτυσσαν τις ευφάνταστες θεωρίες τους και στους μαζικούς χώρους της πολιτικής και κοινωνικής δράσης όπου οι κομματικοί υπάλληλοι αναλώνονταν σε προπαγανδιστικές ρητορείες.

Τι είναι αυτό που με οδήγησε σ΄ αυτή την ηθική κατρακύλα; Γιατί αποφάσισα να περάσω από την άλλη όχθη του ποταμού; Το γιατί δεν απευθύνομαι στα καλά παιδιά της αριστεράς είναι νομίζω προφανές. Τα μαγαζιά της αριστεράς δεν πληρώνουν καλά, είναι οι χειρότεροι εργοδότες, και σε ταράζουν στο κατηχητικό. Η αριστερά εξάλλου δεν φαίνεται να με έχει και πολύ ανάγκη, αφού όπως αποδεικνύετε από την αποτελεσματικότητά της, διαθέτει λαμπρά στελέχη.

Έκανα την βόλτα μου στην ευμάρεια και στην ξεγνοιασιά του ΄80. Γέμισα τις μπαταρίες μου, σε μια παρατεταμένη αγρανάπαυση το ΄90. Έδωσα την μάχη μου με το θηρίο του κλεπτο-καπιταλισμού το ΄00, αλλά εις μάτην.

Ήρθε λοιπόν η ώρα να πληρώσω το λογαριασμό.

Ο κάθε ενδιαφερόμενος καταλαβαίνει ότι το διάβημά μου, παρότι απονενοημένο καθόσον βρίσκομαι στα πρόθυρα οικονομικής καταστροφής, διακρίνεται για την επικοινωνιακή του στρατηγική και το ρεαλισμό του. Εξάλλου μιλάμε για οικονομικό χρέος που είναι σταγόνα στον ωκεανό της μίζας. Η εν λόγω κατάσταση μου, μπορεί να αξιοποιηθεί από την άλλη πλευρά της διαπραγμάτευσης προκειμένου να εξασφαλίσει καλή τιμή, αλλά εφιστώ την προσοχή γιατί ο χρόνος μας πιέζει αμφοτέρους. Είναι κοινός τόπος, σε όσους έχουν αγγίξει έστω το αλφάβητο της θεωρίας του πολέμου, ότι στον πόλεμο και στην πολιτική το χθες είναι αργά ενώ το σήμερα είναι νωρίς.

+5 πάνω -5 κάτω, θα τα βρούμε.

Συνηθίζεται ο εκτιθέμενος στον πλειστηριασμό, να προτείνει την τιμή εκκίνησης αφού συνεργαστεί με τους ειδικούς εκτιμητές. Αρχικά έπεσε στο τραπέζι η πρόταση να προτείνω ως τιμή εκκίνησης τις αξίες του μικροαστού:

Γκόμενες, Παλάτια και καλά κρεβάτια.

Αλλά ένας εκ των συνεργατών, ως εκ θαύματος, είχε την εξαιρετικά πρωτότυπη ιδέα να προτείνουμε τιμή οροφής. Έτσι οι πλειοδότες θα λειτουργήσουν με λιγότερο άγχος και η συναλλαγή θα διεξαχθεί σε πιο χαλαρό και ευχάριστο κλίμα.

Η τιμή οροφής είναι: Ζωή, Δημιουργία, Έρωτας.

ΜΑΡΤΙΑΙ ΕΙΔΟΙ
Τὰ μεγαλεῖα νὰ φοβᾶσαι, ὦ ψυχή.
Καὶ τὲς φιλοδοξίες σου νὰ ὑπερνικήσεις
ἄν δὲν μπορεῖς, μὲ δισταγμὸ καὶ προφυλάξεις
νὰ τὲς ἀκολουθεῖς. Κι ὅσο ἐμπροστὰ προβαίνεις,
τόσο ἐξεταστική, προσεκτικὴ νὰ εἶσαι.

Κι ὃταν θὰ φθάσεις στὴν ἀκμή σου, Καῖσαρ πιά·
ἒτσι περιωνύμου ἀνθρώπου σχῆμα ὃταν λάβεις,
τότε κυρίως πρόσεξε σὰν βγεῖς στὸν δρόμον ἒξω,
ἐξουσιαστὴς περίβλεπτος μὲ συνοδεία,
ἂν τύχει καὶ πλησιάσει ἀπὸ τὸν ὂχλο
κανένας Ἀρτεμίδωρος, ποὺ φέρνει γράμμα,
καὶ λέγει βιαστικὰ «Διάβασε ἀμέσως τοῦτα,
εἶναι μεγάλα πράγματα ποὺ σ᾽ ἐνδιαφέρουν»,
μὴ λείψεις νὰ σταθεῖς· μὴ λείψεις ν᾽ ἀναβάλλεις
κάθε ὁμιλίαν ἢ δουλειά· μὴ λείψεις τοὺς διαφόρους
ποὺ χαιρετοῦν καὶ προσκυνοῦν νὰ τοὺς παραμερίσεις
( τοὺς βλέπεις πιὸ ἀργά)· ἂς περιμένει ἀκόμη
κ᾽ ἡ Σύγκλητος αὐτή, κ᾽ εὐθὺς νἀ τὰ γνωρίσεις
τὰ σοβαρὰ γραφόμενα τοῦ Ἀρτεμιδώρου.
Κ . Π. ΚΑΒΑΦΗΣ

Εναποθέτω τις ελπίδες μου σε αφελής χαμηλόβαθμους υπάλληλους και σε μη ανασφαλή υψηλόβαθμα στελέχη προκειμένου το μήνυμα να φτάσει στην πηγή. Δεν έχω την δυνατότητα να σπάσω τα στεγανά της επικοινωνίας, οπότε το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να εξαντλήσω κάθε δυνατότητα που μου παρέχει η τεχνολογική εξέλιξη της εποχής μας.

Είπα και λάλησα και αμαρτίες πολλές έχω.

[1] εξομολόγησις-εως (λέξις μαρτυρούμενη από της αρχαιότητος μέχρι σήμερον) -ι -η (δημοτική) : πλήρης ομολογία, αποκάλυψις. 2. εκκλ. εξομολόγησις αμαρτιών εις ιερέα (εν των επτά μυστηρίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας). 3. (Μεσαιωνικό) μετάνοια. [Από το λεξικό του Δημητρίου Β. Δημητράκου - 1970].

[2] De Profundis: εκ βαθέων

[3] γκόμενα: γοητευτική, περιζήτητη από το άλλο φύλο. [Για τους φλώρους και τις κότες της πολιτικής ορθότητας, και μόνο γι΄ αυτούς, επισημαίνω ότι η χρήση του όρου "γκόμενα" είναι συμβατή με την εν λόγω εποχή].