Το γεγονός ότι μια κινηματογραφική ταινία μπορεί ακόμη, να προκαλεί συζητήσεις και έντονες αντιπαραθέσεις, να ξυπνάει πολιτικά πάθη, με αναγκάζει να μπω στο παιγνίδι και να πάρω θέση.Το φαινόμενο "Ψυχή βαθιά" ίσως αποτελέσει την κορυφή ενός παγόβουνου που ταξιδεύει χρόνια τώρα στο πέλαγος της "εθνικής συμφιλίωσης". Ο νέος αστικός μύθος της αντικειμενικότητας έχει καταλάβει στην καθημερινή ζωή τόσο χώρο, όσο χρειάζεται για να εξαφανίσει το υποκείμενο. Οι άνθρωποι αναζητούν την "αντικειμενική αλήθεια" με ζήλο που τρομάζει.
Παραθέτω τους συνδέσμους από το αφιέρωμα στην ΑΥΓΗ.
Ελληνικός Εμφύλιος στην οθόνη: το ανθρώπινο και το απάνθρωπο
Ένας πόλεμος χωρίς νόημα;
Δεν τον παίρνετε τον Γράμμο, ρε!
Αντιδράσεις αντιστασιακών για τον τίτλο της ταινίας του Π. Βούλγαρη
Να προσθέσω και την άποψη του ΚΟΜΜΑΤΟΣ (Ένα είναι το Κόμμα), δια χειρός Ελένης Μηλιαρονικολάκη "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ" Τρίτη 20 Οχτώβρη 2009
«Ψυχή βαθιά» στον «πόλεμο» που συνεχίζεται...
Εσχάτως ανακαλύψαμε ότι σε έναν εμφύλιο πόλεμο Έλληνες σκότωναν Έλληνες. Ο πόλεμος και δη ο εμφύλιος είναι κακό πράμα, λες και κάποτε ήταν καλό.
Όλοι μαζί πλέον θα καταδικάσουμε εν χορό τον παραλογισμό του εμφυλίου, για να προχωρήσουμε όλοι μαζί πλέον στην Ελλάδα του μέλλοντος.
Η νέα «Ελένη» Του ΤΑΣΟΥ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ
Ολοι δικοί μας είμαστε; Του ΝΙΝΟΥ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗ
Η "εθνική συμφιλίωση" είναι το LifeStyle του βολεμένου.
Μαζί σου ΠΑΝΤΕΛΗ ΒΟΥΛΓΑΡΗ για μια Ελλάδα ΝΕΑ.
Στην νέα μας ΕΛΛΑΔΑ, οι νικητές του εμφυλίου μπορούν να επικαλούνται το "κομουνιστικό παράδειγμα" για να υπερηφανεύονται που έσωσαν την χώρα από τον κομουνιστικό κίνδυνο. Μπορούν επίσης να κάνουν ότι γουστάρουν, γιατί απλά είναι οι νικητές.
Οι ηττημένοι αρκέστηκαν στον ρόλο του θύματος. Υπηρετούν μάλιστα μέχρι σήμερα με τρόπο υποδειγματικό το ρόλο τους. Ένας από τους δημιουργούς που εικονογράφησε με τρόπο υποδειγματικό αυτόν ακριβώς το ρόλο είναι ο κινηματογραφιστής ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΒΟΥΛΓΑΡΗΣ.
Στα "Πέτρινα Χρόνια" οι μορφές της εξορίας συμπυκνώνονται στα δύο πρόσωπα ενός ζεύγους που πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του χωρισμένο, ακριβώς γιατί ως συνεπείς αγωνιστές δεν υπόγραψαν, δεν υπέστειλαν το κόκκινο λάβαρο.
Από την στιγμή της θέασις της εν λόγω κινηματογραφικής ταινίας, προσδιόρισα μάλλον αναπόδραστα την στάση μου απέναντι στο δημιουργό ΠΑΝΤΕΛΗ ΒΟΥΛΓΑΡΗ. Δεν θα μπω στην διαδικασία κοινοποίησης της κριτικής μου αποτίμησης για το έργο του δημιουργού. Ο ένας και βασικός λόγος είναι ότι βάση της κοινής δεοντολογίας ως συνάδελφος δεν μου επιτρέπεται να κάνω κριτική. Τολμώ να αποκαλώ τον ΠΑΝΤΕΛΗ ΒΟΥΛΓΑΡΗ συνάδελφο, αφού διαθέτω τα τυπικά προσόντα - Πτυχία Σκηνοθέτη & Οπερατέρ. Παρόλο λοιπόν που δεν έχω ανάλογου βεληνεκούς έργο να αντιπαραθέσω, δυστυχώς για τον ΠΑΝΤΕΛΗ ΒΟΥΛΓΑΡΗ είμαστε συνάδελφοι.
Δηλώνω ευθαρσώς ότι δεν θα πάω σε κάποια κινηματογραφική αίθουσα για να παρακολουθήσω την ταινία «Ψυχή βαθιά». Εκτιμώ επίσης ότι δεν θα εν δώσω στον πειρασμό να την ενοικιάσω από κάποιο video-club, όταν ο καιρός την οδηγήσει στα ράφια του. Το χειρότερο που μπορεί να μου συμβεί, είναι να αποκαλυφθεί στην οθόνη της TV μου ως "Ψυχή βαθιά" μια κρύα και βροχερή νύχτα ενός τέτοιου χειμώνα. Τότε ίσως ο ψυχαναγκασμός του παθητικού τηλεθεατή με αναγκάσει στην θέαση της εν λόγω ταινίας.
Όταν επιλέγω, για παράδειγμα με το ανάλογο είδος κινηματογράφου, προτιμώ δημιουργούς όπως ο Κεν Λόουτς και τις ταινίες του: "Γη και ελευθερία" και "Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι".
Η θέαση μιας ταινίας δεν αποτελεί πολιτική πράξη. Τα υποκείμενα όμως μπορούν να είναι πολιτικά όντα ή να είναι μονίμως θεατές.
Παραθέτω τους συνδέσμους από το αφιέρωμα στην ΑΥΓΗ.
Ελληνικός Εμφύλιος στην οθόνη: το ανθρώπινο και το απάνθρωπο
Ένας πόλεμος χωρίς νόημα;
Δεν τον παίρνετε τον Γράμμο, ρε!
Αντιδράσεις αντιστασιακών για τον τίτλο της ταινίας του Π. Βούλγαρη
Να προσθέσω και την άποψη του ΚΟΜΜΑΤΟΣ (Ένα είναι το Κόμμα), δια χειρός Ελένης Μηλιαρονικολάκη "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ" Τρίτη 20 Οχτώβρη 2009
«Ψυχή βαθιά» στον «πόλεμο» που συνεχίζεται...
Εσχάτως ανακαλύψαμε ότι σε έναν εμφύλιο πόλεμο Έλληνες σκότωναν Έλληνες. Ο πόλεμος και δη ο εμφύλιος είναι κακό πράμα, λες και κάποτε ήταν καλό.
Όλοι μαζί πλέον θα καταδικάσουμε εν χορό τον παραλογισμό του εμφυλίου, για να προχωρήσουμε όλοι μαζί πλέον στην Ελλάδα του μέλλοντος.
Η νέα «Ελένη» Του ΤΑΣΟΥ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ
Ολοι δικοί μας είμαστε; Του ΝΙΝΟΥ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗ
Η "εθνική συμφιλίωση" είναι το LifeStyle του βολεμένου.
Μαζί σου ΠΑΝΤΕΛΗ ΒΟΥΛΓΑΡΗ για μια Ελλάδα ΝΕΑ.
Στην νέα μας ΕΛΛΑΔΑ, οι νικητές του εμφυλίου μπορούν να επικαλούνται το "κομουνιστικό παράδειγμα" για να υπερηφανεύονται που έσωσαν την χώρα από τον κομουνιστικό κίνδυνο. Μπορούν επίσης να κάνουν ότι γουστάρουν, γιατί απλά είναι οι νικητές.
Οι ηττημένοι αρκέστηκαν στον ρόλο του θύματος. Υπηρετούν μάλιστα μέχρι σήμερα με τρόπο υποδειγματικό το ρόλο τους. Ένας από τους δημιουργούς που εικονογράφησε με τρόπο υποδειγματικό αυτόν ακριβώς το ρόλο είναι ο κινηματογραφιστής ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΒΟΥΛΓΑΡΗΣ.
Στα "Πέτρινα Χρόνια" οι μορφές της εξορίας συμπυκνώνονται στα δύο πρόσωπα ενός ζεύγους που πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του χωρισμένο, ακριβώς γιατί ως συνεπείς αγωνιστές δεν υπόγραψαν, δεν υπέστειλαν το κόκκινο λάβαρο.
Από την στιγμή της θέασις της εν λόγω κινηματογραφικής ταινίας, προσδιόρισα μάλλον αναπόδραστα την στάση μου απέναντι στο δημιουργό ΠΑΝΤΕΛΗ ΒΟΥΛΓΑΡΗ. Δεν θα μπω στην διαδικασία κοινοποίησης της κριτικής μου αποτίμησης για το έργο του δημιουργού. Ο ένας και βασικός λόγος είναι ότι βάση της κοινής δεοντολογίας ως συνάδελφος δεν μου επιτρέπεται να κάνω κριτική. Τολμώ να αποκαλώ τον ΠΑΝΤΕΛΗ ΒΟΥΛΓΑΡΗ συνάδελφο, αφού διαθέτω τα τυπικά προσόντα - Πτυχία Σκηνοθέτη & Οπερατέρ. Παρόλο λοιπόν που δεν έχω ανάλογου βεληνεκούς έργο να αντιπαραθέσω, δυστυχώς για τον ΠΑΝΤΕΛΗ ΒΟΥΛΓΑΡΗ είμαστε συνάδελφοι.
Δηλώνω ευθαρσώς ότι δεν θα πάω σε κάποια κινηματογραφική αίθουσα για να παρακολουθήσω την ταινία «Ψυχή βαθιά». Εκτιμώ επίσης ότι δεν θα εν δώσω στον πειρασμό να την ενοικιάσω από κάποιο video-club, όταν ο καιρός την οδηγήσει στα ράφια του. Το χειρότερο που μπορεί να μου συμβεί, είναι να αποκαλυφθεί στην οθόνη της TV μου ως "Ψυχή βαθιά" μια κρύα και βροχερή νύχτα ενός τέτοιου χειμώνα. Τότε ίσως ο ψυχαναγκασμός του παθητικού τηλεθεατή με αναγκάσει στην θέαση της εν λόγω ταινίας.
Όταν επιλέγω, για παράδειγμα με το ανάλογο είδος κινηματογράφου, προτιμώ δημιουργούς όπως ο Κεν Λόουτς και τις ταινίες του: "Γη και ελευθερία" και "Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι".
Η θέαση μιας ταινίας δεν αποτελεί πολιτική πράξη. Τα υποκείμενα όμως μπορούν να είναι πολιτικά όντα ή να είναι μονίμως θεατές.
Για την σχέση της τέχνης με την πολιτική, θα επανέλθω.
Προς το παρών παραθέτω την ανάρτηση του φίλτατου Ίκαρου "Αριστερές Αγκυλώσεις" και κλείνω με αποσπάσματα από την εν λόγω ανάρτηση.
http://belleviefacile.blogspot.com/2009/11/blog-post_03.html
"Έκανα και πάλι την απρέπειά μου: διακήρυξα, με ύφος εξόχως σοβαρό, ότι ο ελληνικός κινηματογράφος θα πάει μπροστά εάν βρεθεί να λάμψει στο σελιλόιντ του μια Αγέρωχη Κομψή Rat Pack. Θυμίζω ότι Rat Pack ήταν η πολυτάλαντη παλιοπαρέα των τζαζ (και τζαζεμένων) μουσικών και ηθοποιών που συγκεντρώνονταν γύρω από τον Μεγάλο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ. Ανάμεσά τους οι Φρανκ Σινάτρα, Ντιν Μάρτιν, Σάμι Ντέιβις Τζούνιορ, και Πίτερ Λόφορντ. Και κυρίες, όπως η Λορίν Μπακόλ, η Σίρλεϊ Μακλέιν, η Μέριλιν Μονρόε, η Άντζι Ντίκινσον." . . . . "Γίναμε, κάποτε, αριστεροί, ορισμένοι έμειναν κιόλας, όταν γνωρίσαμε ευγενείς ιδέες μέσω ευγενών ανθρώπων. Ιδέες που οδηγούσαν στη υπέρβαση ενός στενού, στενεμένου εγώ, απλώνονταν στον Άλλον, είχαν να κάνουν με την αλληλεγγύη, με το μοίρασμα του ψωμιού και του κρασιού, με την . . . ."
Ή όπως μίλησαν κάποτε σε μια Δημοκρατική Πόλη.
Έρρωσθε κι Ευδαιμονείτε
