Είναι πάντα η ώρα.

Να εκφραζόμαστε 

με παρρησία.

Να πράττουμε

με πολιτική αρετή,

τόλμη

και ευψυχία. 

Η ζωή είναι ποίημα.  

Ποιήματα, τα μόνα λάφυρα μας,

στον πόλεμο του βάθους.

Έρωτας, το ύψιστο επίτευγμά μας, 

στο όνειρο του κόσμου. 

Ο χρόνος είναι Κρόνος,

τρώει τα παιδιά του 

ή τα δαγκώνει στο λαιμό. 

Είναι πάντα η ώρα,

να επιστρέφω. 

© αγαθοδαίμων

12

Ευχή μου ζήτησες, ευχή,

δεν είχα τάλαρα στο πουγκί,

δώρο να σου πάρω.

Ζωή μου ζήτησες, ζωή,

δεν είχα ξόδεμα για τη σιωπή.

Γεννήτορας χρόνος,

χρονιάρες μέρες, 

12 ώρες,

επιστροφές.

Χρόνια, λόγια, όλα μετρημένα,

πουλιά βαλσαμωμένα.

Η επανάσταση πήρε αναβολή,

ο φαντάρος έκανε μεταβολή,

η ζωή μας, απλώς καθημερινή. 

Αν φύγω θα ναι για πάντα,

αν μείνω θα ναι για σένα.

Θα σε κερδίσω

κι ας με χάσω.

Θα με ξαναβρώ μια μέρα,

μια ώρα, μια στιγμή,

θα είναι 12.

Δεν θυμάμαι αυτό που ήθελα να ξεχάσω.

Η μόνη συνωμοσία που είναι δυνατή,

είναι η συνωμοσία των μετριών.

Θα θυμάμαι πάντα το φως.

27 Δεκεμβρίου 2011 © αγαθοδαίμων

Δεν θα προσκυνήσουμε ποτέ κουφάλα ρασοφόρε.

Ο καιρός του Θεού Ήλιου και της λατρείας του φωτός, έχει περάσει, ελπίζω όχι ανεπιστρεπτί. Έχουμε κυριευθεί από ένα βαθύ σκοτάδι και κάθε προσπάθεια για να βγούμε από το σπήλαιο μοιάζει μάταιη. Δεν είναι όμως, απλώς μοιάζει. Το ότι ο αρχιερέας του σκότους ξεπερνάει τα όρια ενός τυπικού Χριστουγεννιάτικου διαγγέλματος, είναι αν μη τι άλλο ελπιδοφόρο μήνυμα. Όχι της ελπίδας που πουλάει ο τζάμπα μάγκας ρασοφόρος, αλλά της ελπίδας που αναβλύζει από τις ελεύθερες ψυχές ανθρώπων βαθιά ανθρώπινων. Δεν θα ασχολούμουν με τον σκοταδόψυχο και την επετειακή χριστιανική παραμυθία, αν δεν είχα δεχθεί σαν Έλληνας πολίτης απρόκλητη επίθεση. Δεν διαβάζω τα επετειακά μηνύματα των θεοκρατών και των θεσμικών πολιτικών λαμόγιων γιατί ως είθισται βρίθουν κοινοτοπιών. Η θεά τύχη ή κάποια τραγική ειρωνεία, με έφερε όμως, εμπρός στο "Χριστουγεννιάτικο μήνυμα του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος, Ιερώνυμου", το οποίο και διάβασα προσεκτικά. 

Κρόνος

Painted Plaster Mask [René François Ghislain Magritte (21 November 1898 – 15 August 1967)]

Χαμένοι στις ανέστιες προσμονές,
στο πέλαγο της ιστορίας χαμένοι.


Θα έρθουν οι μακάριοι στοχαστές,
στον κήπο με λουλούδια που ανθίζουν.


Δεν θέλω να θυμάμαι ποιος ήμουν χθες,
στην αγκαλιά του χρόνου θέλω να με ντύσω. 


© αγαθοδαίμων

Με μια πεντάρα στου Κωνσταντάρα…

Στην συμμορία παίζουν το παιγνίδι "πού ντο, πού ντο το δαχτυλίδι", ενώ ο αρχηγός κυνηγάει άλλα θηρία στα βάθη της Αφρικής. Η παγκόσμια κλιματική αλλαγή δε θα έχει μάλλον καμία επίπτωση στην μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ. Ο μεγάλος δεν θα ανοίξει τα χαρτιά του, μέχρι να ξεβρακωθούν όλοι οι μνηστήρες. Ο αριστερός αρχιμπάτσος "Στηρίζει τον Παπανδρέου χωρίς κανέναν ενδοιασμό"…. Και τον θεωρεί εθνικό κεφάλαιο. Η εθνοσωτήρας Κατερίνα έχοντας προβλέψει την ανάρτησή μου δήλωσε στο ραδιοφωνικό σταθμό Flash 96: "Το "πού ντο, πού ντο το δαχτυλίδι" έχει πλέον τελειώσει, δεν υπάρχουν πλέον δαχτυλίδια. Υπάρχουν αρχές και διαδικασίες." Ευελπιστεί μάλιστα "ότι σύντομα θα ξεκινήσουν οι εσωκομματικές διαδικασίες στο ΠΑΣΟΚ". Υπάρχει μια πρεμούρα να σωθεί το ΠΑΣΟΚ και κατά συνέπεια το έθνος ως φυσική προέκταση του πράσινου οχετού.

Να κλείσουν όλα τα μπουρδέλα….

Της Κρατικής Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης. 

Εσχάτως όλη η "προοδευτική" και αριστερή διανόηση και το κρατικό συνδικαλιστικό κίνημα, που ασκούνται για πολλά χρόνια στην προστασία της εργατικής αριστοκρατίας και των αναξιοπαθούντων λαμόγιων, δίνει τον "υπέρ πάντων" αγώνα για να μην κλείσει η ΕΡΤ. Φυσικά όλοι αυτοί, σφύριζαν αδιάφορα τουλάχιστον… Για να μην πω ότι έκαναν πλάτες….